In het ritme van het bouwkamp

We zijn ondertussen meer dan twee weken in Tanzania. Het nieuwe en onbekende van de eerste dagen maakt stilaan plaats voor een soort routine. Opstaan, koffie, werken, douchen met een emmer, eten, kampvuur en slapen. De dagen vliegen voorbij, de werken schieten op en tegelijk begint de vermoeidheid zich steeds meer te laten voelen.

Maandagochtend vlogen we er opnieuw meteen in. Aan de polyvalente ruimte werd verder gemetst aan de buitenmuren. Die muren moeten later ook de basis vormen voor een tribune. In de loop van de week kregen alle buitenmuren een pleisterlaag en werd ook binnen al een flink stuk aangepakt. Tegelijk werden heel wat stenen aangevoerd. Die zullen we nodig hebben om later de vloer verder af te werken.

Ook aan het toiletgebouw werd stevig doorgewerkt. De deuren werden geïnstalleerd, aan de buitenkant werd een nieuwe betonplaat gegoten en ook de eerste toiletten werden gepleisterd. Tegen het einde van de week verscheen bovendien de dakconstructie. Elke dag zie je de gebouwen een beetje meer vorm krijgen. Wat bij onze aankomst nog lijnen en funderingen waren, begint steeds meer te lijken op wat we voor ogen hadden.

Op z'n Tanzaniaans

Dat betekent niet dat alles vanzelf gaat. Deze week mochten onze leerlingen opnieuw ontdekken dat de Belgische manier niet noodzakelijk de Tanzaniaanse manier is.

Chape leggen zoals we dat thuis gewoon zijn, bleek hier bijvoorbeeld niet te werken. Gelukkig zijn onze fundi's er om onze leerlingen te tonen hoe zij het aanpakken. In het begin was het zoeken en sukkelen, maar naarmate de week vorderde, ging het steeds vlotter.

En dat is misschien wel een van de mooiste kanten van dit bouwkamp. Onze leerlingen komen hier niet gewoon uitvoeren wat ze thuis geleerd hebben. Ze moeten kijken, luisteren, proberen en soms opnieuw beginnen. Er wordt kennis uitgewisseld en er wordt vooral ontzettend veel met de handen gewerkt.

De vermoeidheid komt

Ondertussen begint het harde werk zijn tol te eisen. De hitte weegt op sommige leerlingen en na twee weken werken voelen we de vermoeidheid in de groep. Dat merk je vooral 's avonds.

Na de werkdag wordt er gedoucht, gegeten en nog even rond het kampvuur gezeten. Jano en Timo proberen af en toe nog een avondactiviteit uit hun mouw te schudden, maar voor de meesten hoeft het niet meer zo laat te worden. De slaapzak lonkt steeds vroeger.

Toch zijn het net die eenvoudige dagen die stilaan ons bouwkamp vormen.

Op school horen we bijvoorbeeld steeds vaker onze eigen namen door elkaar geroepen worden. De kinderen kennen ons ondertussen en zoeken voortdurend contact. Er worden ontelbaar veel vuistjes uitgedeeld en ook onze leerlingen zoeken de kinderen steeds vaker zelf op. Af en toe wordt er een voetbalwedstrijd gespeeld en dan is er even geen sprake meer van België of Tanzania.

Gewoon samen voetballen.

Koffie met de Kilimanjaro

Voor de begeleiders behoren de ochtenden ondertussen tot de mooiste momenten van de dag.

Rond zes uur staan we op. De school is dan nog rustig en de eerste koffie wordt gezet. Regelmatig krijgen we er iets bij wat nooit gewoon zal worden: de Kilimanjaro die zich in alle pracht laat zien.

Even later komen soms enkele vroege vogels onder de leerlingen erbij zitten. Geen grote activiteit, geen uitstap en geen gepland moment. Gewoon samen een koffie drinken terwijl de dag begint en de Kilimanjaro op de achtergrond ligt.

Het zijn misschien net die momenten die later het meest zullen bijblijven. Voor ons zijn ze ondertussen onlosmakelijk verbonden met het verhaal van Kabila Moja.

Even helemaal van de wereld

Deze blog verschijnt iets vroeger dan normaal. Zaterdagmorgen laten we de werf namelijk achter ons en vertrekken we richting West Kilimanjaro.

Daar wacht ons opnieuw een heel ander stukje Tanzania. We trekken op walking safari en slaan midden in de natuur ons tentenkamp op. Van daaruit maken we verschillende wandelingen en hopen we heel wat dieren te spotten. Als de natuur meewerkt, krijgen we er ook een prachtige zonsondergang en zonsopgang bovenop.

Veel meer is er niet.

Geen sanitair. Geen bereik. Geen luxe.

Alleen onze groep, onze tenten en de Tanzaniaanse natuur.

Na twee stevige werkweken wordt het een moment om de werf even los te laten. Om rond te kijken, samen te zijn en verder naar elkaar toe te groeien. Voor velen wordt het waarschijnlijk een ervaring die ze maar één keer in hun leven zullen meemaken.

En misschien is dat wel waar dit bouwkamp steeds meer om draait. We bouwen hier aan muren, toiletten en een polyvalente ruimte.

Maar ondertussen wordt er ook aan iets anders gebouwd.

Aan herinneringen die hopelijk nog veel langer blijven staan.