Nog 14 dagen: Tanzania komt dichtbij

Plots komt het wel héél dichtbij.

Op 14 oktober vertrekken we met Kabila Moja opnieuw richting Tanzania. Wat begin 2025 nog bestond uit plannen, vergaderingen en een datum die heel ver weg leek, wordt stilaan werkelijkheid.

De voorbije maanden werd er voorbereid, vergaderd, verkocht, georganiseerd en vooral heel hard uitgekeken naar wat komen gaat. Nu resten ons nog iets meer dan twee weken.

En de spanning? Die begint stilaan te stijgen.

Met 22 leerlingen richting Tanzania

Dit jaar vertrekken 22 leerlingen uit het zesde en zevende jaar van de afdeling bouw mee op bouwkamp. Voor hen begon het avontuur eigenlijk al begin 2025.

Tijdens een eerste vergadering stelden we het bouwkamp voor. Tanzania, een maand van huis, bouwen in heel andere omstandigheden en leven met veel minder luxe dan we hier gewoon zijn.

Sindsdien is er heel wat gebeurd.

Samen organiseerden we verschillende acties om het bouwkamp mogelijk te maken. Er werden koekjes verkocht, we organiseerden een quiz, namen deel aan Play4 en organiseerden een festival. Daarnaast gingen we op zoek naar sponsors die hun schouders mee onder het project wilden zetten.

Achter elke actie zitten heel wat uren werk van leerlingen, begeleiders, ouders en sympathisanten. Het bouwkamp begint dan ook niet op 14 oktober. Eigenlijk zijn we er samen al meer dan anderhalf jaar mee bezig.

Een vertrouwd begeleidingsteam

De leerlingen staan er uiteraard niet alleen voor. We vertrekken met vijf begeleiders.

Joris, Tom en Tijs gaan mee als leerkrachten. Daarnaast keren ook Timo en Jano mee terug naar Tanzania. Zij zijn oud-leerlingen en nemen tijdens dit bouwkamp de rol van extra begeleider op zich.

Voor ons als begeleidingsteam is dit bijzonder: het is de tweede keer dat we in deze samenstelling samen op bouwkamp vertrekken.

We weten ondertussen dus een beetje wat ons te wachten staat. Al betekent dat zeker niet dat de spanning er niet meer is.

Integendeel.

Eerst bouwen wat echt nodig is

Tijdens onze prospectiereis in 2025 legden we samen met onze partners ter plaatse de prioriteiten voor dit bouwkamp vast.

Die zijn vandaag nog steeds dezelfde.

We willen een nieuw sanitair blok bouwen en een bestaande overdekte ruimte opknappen tot een volwaardige speel- en ontmoetingsruimte. Een plaats waar kinderen beschermd zijn tegen zon en regen, maar ook waar mensen uit de gemeenschap kunnen samenkomen.

Dat zijn onze prioriteiten en die willen we eerst realiseren.

En daarna?

Stiekem durven we nog wat verder te dromen. Als het werk goed vooruitgaat en de omstandigheden het toelaten, hopen we misschien ook nog één of meerdere klaslokalen aan te pakken.

Maar eerst de basis. We weten uit ervaring dat bouwen in Tanzania niet altijd verloopt zoals je vooraf op papier hebt uitgetekend. We bekijken dus ter plaatse stap voor stap wat mogelijk is.

Een maand lang wordt de school onze thuis

Na aankomst wacht ons geen hotelkamer.

Tijdens de werkweek slapen en leven we op de school waar we ook werken. Van maandag tot vrijdag wordt die plek onze werf, eetplaats, ontmoetingsplek én thuis.

De middelen zijn er beperkt. Veel comfort of luxe is er niet.

En net dat is een belangrijk onderdeel van het bouwkamp.

De leerlingen worden een maand lang uit hun vertrouwde omgeving gehaald. Ze zijn aangewezen op zichzelf en op elkaar. Samen werken, samen eten, samen slapen, samen problemen oplossen en vooral: leren samenleven.

Van maandag tot vrijdag wordt er gewerkt. In het weekend maken we tijd om Tanzania op een andere manier te leren kennen. We trekken de natuur in, bezoeken lokale projecten en maken ruimte voor ontmoeting en culturele uitwisseling.

Want een bouwkamp draait voor ons nooit alleen om bouwen.

Een warm welkom bij vertrouwde gezichten

Tijdens de weekends trekken we naar Backyard Hostel, bij onze vriend en trouwe partner Karim.

Karim is ondertussen veel meer dan iemand die ons ter plaatse helpt. Hij is onze lokale steun en toeverlaat en regelt achter de schermen ontzettend veel om ervoor te zorgen dat wij onze projecten kunnen uitvoeren.

Ook Pedro is opnieuw van de partij. Als vaste waarde en vriend neemt hij heel wat verantwoordelijkheid op zich op de werf en helpt hij ons om de werkzaamheden in goede banen te leiden.

En dan zijn er nog onze kookmama's.

Wie al eens met ons meeging naar Tanzania weet hoe belangrijk zij zijn. Iedere dag zorgen ze ervoor dat na het harde werk een heerlijke maaltijd op ons staat te wachten. Iets waar we hen ontzettend dankbaar voor zijn.

Voor de leerlingen zijn dit allemaal nog onbekende namen en gezichten.

Voor ons zijn het mensen naar wie we heel erg uitkijken om ze opnieuw te zien.

De spanning begint te stijgen

Nu 14 oktober dichterbij komt, merken we dat ook binnen de groep.

Er zijn veel vragen. Sommige leerlingen kijken er vooral enorm naar uit, anderen beginnen toch behoorlijk zenuwachtig te worden.

En dat is begrijpelijk.

Een maand naar Tanzania vertrekken is niet zomaar een schoolreis. Veel dingen die thuis vanzelfsprekend zijn, vallen plots weg.

Ook de smartphone blijft thuis.

Tijdens het bouwkamp hebben de leerlingen dus niet voortdurend contact met vrienden en familie. In het weekend krijgen ze de mogelijkheid om ongeveer 15 minuten naar huis te bellen.

Voor veel jongeren zal alleen dat al een bijzondere ervaring zijn.

Geen constante stroom berichten. Geen sociale media binnen handbereik. Geen mogelijkheid om bij elk moeilijk moment even naar huis te bellen.

Een maand lang zijn ze in de eerste plaats aangewezen op zichzelf en de groep.

Ook bij ons als begeleiders stijgt de spanning. We hebben enorm veel zin om terug te keren en onze vrienden in Tanzania opnieuw te zien. Tegelijk weten we wat een maand van huis betekent.

Ook wij laten partners, kinderen, familie en het dagelijkse leven achter.

Dat hoort bij het avontuur, maar gemakkelijk wordt dat daarom niet altijd.

Meer bouwen dan muren

Natuurlijk willen we op 15 november terugkeren met een sanitair blok en een mooie nieuwe speel- en ontmoetingsruimte.

Maar als dat het enige resultaat van ons bouwkamp zou zijn, dan zouden we iets belangrijks gemist hebben.

We hopen vooral dat onze leerlingen na een maand Tanzania met een andere blik naar de wereld kijken.

Dat ze ervaren dat de manier waarop wij leven niet de enige manier is. Dat ze leren om bepaalde problemen in perspectief te plaatsen. Dat ze ontdekken hoeveel je kunt bereiken wanneer je als groep samenwerkt.

Ze zullen zelfstandig moeten zijn. Ze zullen rekening moeten houden met elkaar. Ze zullen soms moe of geïrriteerd zijn en toch opnieuw samen aan de dag moeten beginnen.

Ze zullen moeten improviseren wanneer iets anders loopt dan gepland.

En ongetwijfeld zullen ze af en toe leren relativeren.

We hopen dat ze op 15 november niet exact dezelfde jongeren zijn als de 22 leerlingen die op 14 oktober in Brugge op de bus of in de auto stappen.

Van Brugge naar Kilimanjaro

Op 14 oktober verzamelen we in Brugge. Samen met de leerlingen en ouders die ons kunnen brengen, vertrekken we richting Brussels Airport in Zaventem.

Daar nemen we afscheid.

En dan begint het echt.

Na onze vlucht komen we aan op Kilimanjaro International Airport. Vanaf daar is het nog ongeveer een uur rijden naar onze bestemming.

Een plek waar voor de leerlingen alles nieuw zal zijn.

Voor ons een plek die stilaan een beetje als thuiskomen voelt.

Volg ons avontuur

Vanaf 14 oktober proberen we jullie uiteraard mee te nemen in wat we beleven.

Via onze sociale media delen we regelmatig foto's, verhalen en updates van de groep. Ook deze blog krijgt een vervolg. Tijdens het bouwkamp schrijven we verder over het leven op school, de werken, onze uitstappen, de mensen die we ontmoeten en ongetwijfeld ook over de onverwachte momenten die je nooit vooraf kunt plannen.

Want hoeveel we de voorbije anderhalf jaar ook hebben voorbereid: we weten ondertussen dat Tanzania zich nooit helemaal laat plannen.

En misschien is dat net een deel van wat een bouwkamp zo bijzonder maakt.

Nog 14 dagen.

Dan laten we Brugge even achter ons.

Tanzania, we komen eraan. 🇹🇿💚