Onze eerste echte werkweek

Na onze eerste dagen in Tanzania was het zondag tijd om het comfort van het hostel achter ons te laten en naar de school te verhuizen. De plek waar we de komende weken niet alleen zullen werken, maar ook eten, slapen en samenleven.

Voor we helemaal konden intrekken, moest er behoorlijk wat gebeuren. We installeerden drie douches, al moet je je daar niet al te veel bij voorstellen bij voorstellen. Douchen betekent hier: een emmer water vullen, gietbekertje mee en wassen maar. Ook ons toilet werd geïnstalleerd. Een houten constructie boven een gat in de grond doet de komende weken dienst. Eenvoudig, maar functioneel.

De begeleiders zetten hun tenten op en het teachers house, waar de leerlingen slapen, werd voorzien van muggennetten. Voor we daar helemaal onze intrek konden nemen, moesten eerst nog enkele minder aangename beestjes vriendelijk maar kordaat naar een andere verblijfplaats worden gestuurd. We timmerden tafels in elkaar en stilaan begon onze tijdelijke thuis vorm te krijgen.

Na al dat installeren konden we de avond gezellig afsluiten rond het kampvuur. Laat werd het niet, want maandag stond onze eerste echte werkdag voor de deur.

Handen uit de mouwen

Die eerste werkweek begon meteen stevig. Er werden funderingen uitgegraven en we begonnen met het plaatsen van de buizen voor het nieuwe toiletblok. Al snel werd duidelijk dat bouwen hier toch wat anders is dan thuis.

Woensdag stond volledig in het teken van Concrete Day. We hadden verwacht dat het betonwerk een groot deel van de dag in beslag zou nemen, maar onze leerlingen hadden duidelijk andere plannen. Na enkele uren bijzonder hard werken was de klus al geklaard. Een stevige prestatie, zeker met de Tanzaniaanse zon boven ons hoofd. De extra rust die ze daarna kregen, was dan ook meer dan verdiend – en ondertussen voor velen al behoorlijk welkom.

De vooruitgang na één week is mooi om te zien. Aan het toiletblok zijn ondertussen de eerste lagen gemetst. Ook de overdekte ruimte begint stilaan vorm te krijgen. De funderingen werden uitgegraven en gevuld met beton, de eerste stenen liggen op hun plaats en ook de buizen voor de waterafvoer werden voorzien.

Bouwen op z'n Tanzaniaans

De samenwerking met de lokale fundi's verloopt heel goed. Onze leerlingen werken samen met hen en leren zo niet alleen nieuwe technieken, maar ontdekken ook hoe anders een werf hier georganiseerd wordt.

Machines zijn er nauwelijks. Mortel, beton en chape worden met de hand gemaakt. Zand, water, stenen en beton moeten voortdurend van de ene kant van de werf naar de andere. Meestal met emmers en vooral met veel handen.

Het maakt het werk fysiek zwaar, maar zorgt er tegelijk voor dat iedereen nodig is. Samenwerken is hier geen mooie slogan, maar gewoon de enige manier waarop je vooruitgaat.

En vooruitgaan doen we.

Vermoeid, maar veel mooie momenten

Na een volledige werkweek begint de combinatie van hitte, fysieke arbeid en weinig comfort wel door te wegen. Sommige leerlingen zitten stilaan op hun tandvlees en hier en daar duiken kleine kwaaltjes op. Gelukkig niets ernstigs, maar het maakt wel duidelijk dat een maand op bouwkamp meer is dan alleen een bijzondere reis.

Tegelijk krijgen we ontzettend veel terug. Het contact met de kinderen van de school is fantastisch. Ze komen nieuwsgierig kijken naar de werken, zoeken voortdurend contact en lopen rond met kleine boekjes waarin ze onze namen verzamelen.

Een van de mooie momenten van deze week was dinsdagmorgen, toen onze volledige groep officieel werd voorgesteld aan alle leerlingen van de school. Het zijn momenten als deze die ons eraan herinneren waarom we hier zijn.

En dan is er natuurlijk Mama Rose. Zij zorgt elke dag voor ons eten en heeft op amper een week tijd de harten van onze leerlingen veroverd. Driemaal per dag voorziet ze ons van het nodige krachtvoer en daar zijn we haar ontzettend dankbaar voor.

Tijd voor een echte douche

Tegen vrijdag was het verlangen naar het weekend behoorlijk groot. Niet noodzakelijk voor wilde plannen, maar vooral voor twee dingen die plots heel luxueus klinken: een echt bed en een echte douche.

Vrijdagavond werd er dan ook niet veel meer uitgespookt. Vroeg naar bed en proberen wat energie terug te vinden.

Zaterdag was het tijd voor ontspanning. Samen met de dadas in het hostel maakten de leerlingen pizzadeeg. Daarna trokken we naar de markt om zelf alle ingrediënten te kopen. 's Avonds maakten we pizza voor iedereen in het hostel. Een gezellige afsluiter van een stevige week en opnieuw een mooie uitwisseling tussen onze groep en de mensen hier.

Vanavond trekken we nog even de stad in en om Iebens verjaardag te vieren. Over dat gedeelte van de avond gaan we hier niet te veel schrijven. Dat avontuur kunnen de leerlingen dan vertellen wanneer ze thuiskomen.

Zondag pakken we opnieuw onze spullen en keren we terug naar de school. De emmers, tenten, muggennetten en onze geïmproviseerde douche wachten alweer op ons.

De eerste echte werkweek zit erop. De vermoeidheid is er en we weten ondertussen goed wat het betekent om hier een paar weken te wonen en te werken. Maar wanneer we kijken naar wat er na amper één week al uit de grond komt, mogen we vooral heel tevreden zijn.

Maandag gaan de werkhandschoenen opnieuw aan.

De vermoeidheid is er. De goesting gelukkig ook.

Wil je ons project steunen? Dat kan! Klik hier: Steun Kabila Moja