De laatste rechte lijn: afscheid van Tanzania
Na vier weken Tanzania komt het einde van ons bouwkamp stilaan in zicht. Een maand geleden kwamen we hier aan met 22 leerlingen, vijf begeleiders en een heleboel plannen. Ondertussen zijn die plannen werkelijkheid geworden en is het tijd om stilaan afscheid te nemen van de plek waar we de afgelopen weken hebben gewoond, gewerkt en geleefd.
Een zondag vol gezang
Onze laatste week begon met een bijzondere ervaring. Zondag trokken we naar een lokale kerk, waar we werden ondergedompeld in een viering vol muziek, gezang en enthousiasme. Vooral het kinderkoor maakte indruk. Er werd uit volle borst gezongen en de sfeer was aanstekelijk. Een heel andere beleving dan wat de meesten van ons thuis gewoon zijn, maar absoluut eentje die zal bijblijven.
Daarna keerden we terug naar het hostel om even uit te rusten en ons klaar te maken voor de laatste keer verhuizen naar de school. Nog één keer slapen tussen de muggennetten, nog één keer douchen met een emmer en vooral: nog enkele dagen alles geven om onze werken af te ronden.
De laatste loodjes
Maandagochtend was het duidelijk: de tijd van grote bouwwerken zat erop. Nu moest alles afgewerkt worden. We stelden duidelijke deadlines en gingen aan de slag met de laatste klussen.
Er werd vooral heel veel geschilderd, bijgewerkt en opgeruimd. Daarbij werd ook duidelijk dat onze leerlingen toch vooral liefhebbers zijn van het ruwere werk. Stenen metsen, beton maken en funderingen uitgraven? Geen probleem. Maar netjes schilderen en oog hebben voor de kleinste details? Dat bleek niet voor iedereen even vanzelfsprekend.
Af en toe moest er dus wat bijgewerkt worden, maar er werd goed doorgewerkt. En met resultaat! Woensdagmiddag konden we de werken zo goed als volledig afronden.
Wat enkele weken geleden nog een bouwplaats was, is ondertussen uitgegroeid tot een nieuwe sanitaire voorziening en een overdekte polyvalente ruimte. Het is bijzonder om te zien wat we samen met de lokale fundi’s, Petro en de hele schoolgemeenschap hebben kunnen realiseren.
Een afscheid om niet te vergeten
Woensdagmiddag stond er nog een laatste stevige klus op het programma. Niet meer bouwen, maar opruimen. Onze tijdelijke kampeerplek moest volledig worden afgebroken. De douches en toiletten werden ontmanteld, de kamers leeggemaakt, de tenten ingepakt en de berging opgeruimd. Al het materiaal werd op een vrachtwagen geladen.
Daarmee kwam er definitief een einde aan ons verblijf op de school.
Maar vertrekken deden we niet zomaar. ’s Avonds werden we uitgenodigd voor een groot bedankingsfeest. En groot mag je hier gerust letterlijk nemen.
Er waren officiële toespraken, lokale politici, prachtige oorkondes en heel veel dankbaarheid. Het volledige Kabila Moja-team werd uitgebreid bedankt en letterlijk in de bloemetjes gezet.
Het was een bijzonder moment. Niet alleen omdat er zoveel waardering was voor het werk dat we geleverd hebben, maar vooral omdat het nog eens duidelijk maakte wat we hier samen hebben gerealiseerd.
Want dit bouwkamp was nooit alleen een verhaal van 22 Belgische leerlingen die in Tanzania kwamen bouwen. Het was een samenwerking tussen onze leerlingen, begeleiders, de kinderen en leerkrachten van de school, de lokale fundi’s, de kookmama’s, Karim, Petro en de hele gemeenschap.
Samen hebben we iets neergezet waar we bijzonder trots op mogen zijn.
Na het officiële gedeelte volgden eten en feest. Een prachtige afsluiter van ons verblijf op de school.
De laatste dagen in Moshi
Donderdag keerden de begeleiders nog even terug naar de school om bomen te planten. Een mooi symbolisch gebaar om ons project af te sluiten.
Voor de leerlingen stond eigenlijk nog een activiteit op het programma, maar door enkele lastminute wijzigingen – ondertussen weten we dat plannen in Tanzania soms eerder richtlijnen zijn – viel die in het water.
Ze brachten de dag dan maar door in het hostel, waar ze onder andere konden schilderen. Daarbij kwamen enkele verborgen talenten naar boven. Bij anderen werd vooral bevestigd dat hun toekomst beter in de bouw ligt dan in de kunstwereld.
Vrijdag stond volledig in het teken van souvenirs. Nog één keer de stad in om cadeautjes en herinneringen te verzamelen voor het thuisfront.
Voor sommige leerlingen bleek dat een grotere uitdaging dan verwacht. Na een maand waarin heel wat geld richting drankjes en koekjes was verdwenen, was het budget voor souvenirs plots behoorlijk beperkt.
Anderen hadden duidelijk beter gepland en kochten mooie cadeautjes voor de hele familie. Hoe dan ook werden er heel wat aandenkens aan ons Tanzaniaanse avontuur verzameld.
Zaterdag staat vooral in het teken van praktische zaken. Valiezen inpakken, alles controleren en ervoor zorgen dat iedereen klaar is voor de terugreis. De leerlingen krijgen ook nog de kans om een eigen kokosbeker te maken. Nog een laatste herinnering om mee naar huis te nemen.
Kabila Moja is meer dan bouwen
Zondagmorgen vertrekken we vroeg richting luchthaven. Na een maand Tanzania keren we terug naar het koude België.
We laten hier twee afgewerkte bouwwerken achter, maar nemen vooral ontzettend veel mee naar huis. Herinneringen aan de kinderen die elke dag onze namen riepen, aan de samenwerking met de fundi’s, aan Mama Rose en haar kookkunsten, aan de Kilimanjaro tijdens onze ochtendkoffie en aan de vele momenten waarop we samen hebben gelachen, gewerkt en soms ook afgezien.
Het was niet altijd gemakkelijk. De hitte, de vermoeidheid, het gebrek aan comfort en het gemis van thuis hebben bij momenten zwaar gewogen. Maar net daardoor hebben onze leerlingen ook ervaren hoe bijzonder het is om samen aan iets te werken dat groter is dan jezelf.
We hopen vooral dat ze niet alleen met mooie foto’s en verhalen naar huis terugkeren, maar ook met een stukje van de Kabila Moja-spirit. Dat ze hebben ervaren wat samenwerken, grenzen verleggen en verbinding maken met mensen uit een andere cultuur kan betekenen.
Want Kabila Moja is zoveel meer dan de bakstenen die we hier leggen.
Asante sana, Tanzania. Tot de volgende keer!
















Opmerkingen